Mity, nonsensy i absurdy w nauce polskiej i zagranicznej

Cel tego wpisu: z pomocą przyjaciół kolekcjonuję nonsensy i mity publikowane w kręgach naukowych w Polsce i na świecie. Mity będą dotyczyć głównie archeologii, starożytności i prehistorii. Czytelników prosimy o nadsyłanie swoich propozycji do kolekcji!

Nieprawdopodobne nagromadzenie mitów, mistyfikacji, absurdów, nonsensów, a nawet fałszerstw w archeologii, prehistorii, paleontologii i starożytności, przekroczyło już wszelkie granice normalności. W związku z tym, wydaje się nam, że zaistniała potrzeba przeprowadzenia gruntownej weryfikacji wypaczeń w tych dziedzinach nauki. Być może największe nagromadzenie mistyfikacji i nonsensów zauważalne jest w archeologii, która tworzy i propaguje absurdy nie tylko o ludziach, kromaniończykach i neandertalczykach.

Wykonujemy w tym miejscu ukłon w stronę Archeowieści, które idąc w nasze ślady, są coraz bardziej krytyczne wobec nonsensów i absurdów rozpowszechnianych przez archeologię po całym świecie. Jeszcze do nie tak dawna, Archeowieści ze śmiertelną powagą analizowały każdy ewidentny kit, który bezkrytycznie wciskała światu archeologia. Czasy się zmieniły i archeologia musi dobrze się teraz maskować, aby przejechać z ładunkiem naukowego absurdu przez nasz szlaban. Księżycowa Hipoteza

Księżycowa Hipoteza ma zaszczyt poinformować, wszem, wobec i każdemu z osobna, o otwarciu Muzeum Archeologicznego Kitu, które nastąpiło w dniu 27–IV–2011 r.

Naukowcy z University of Colorado at Boulder (2 maja 2011), doszli do absurdalnego wniosku, że Paranthropus boisei najpewniej żywiły się głównie trawą. W wielu przypadkach nie trzeba przeprowadzać badań naukowych, aby wyciągnąć inteligentne wnioski z rzeczywistości. Czaszka owcy nie jest tak masywana jak czaszka boisei. Australopiteki i boisei, żerowały głównie na padlinie dużych zwierząt. Gruba skóra padłego dużego zwierzęcia była główną przeszkodą, aby dostać się do mięsa. Australopiteki i boisei rozgryzały skórę zębami, Homo habilis rąbał–nacinał skórę narzędziami otoczakowymi od ok. 2 mln lat temu, zaś Homo erectus,od ok. 1,5 miliona lat temu, pięściakami. Ponacinaną skórę odgryzały, wyszarpywały i wyrywały zębami. Tego rodzaju usuwanie grubej skóry było niezwykle trudną pracą, wymagającą potężnych zębów, potężnej siły zgryzu, niezwykle mocnej struktury czaszki i twarzoczaszki. Do czasu pojawienia się kromaniończyka, hominidy żywiły się głównie mięsem padłych, dużych zwierząt lub mięsem zwierząt zabitych przez dapieżniki. Some rights reserved by Ryan Somma

Australopitek, boisei, erectus, neandertalczyk i człowiek.

Paranthropus boisei najpewniej żywiły się głównie trawą? W wielu przypadkach nie trzeba przeprowadzać badań naukowych, aby wyciągnąć wniosek, że to ciężka bzdura.

.

Nauka Fałszuje Kromaniończyków!

.

Wikimedia, pod hasłem „Proyectiles oseos Magdaleniense”, zamieszcza rysunek dwóch magdaleńskich (a więc kromaniońskich), harpunów kościanych, z których pierwszy z lewej ma zainstalowane mikrolity. Harpun ten został przerobiony z encyklopedycznego pierwowzoru tak, aby wyglądało na to, że są w nim zainstalowane mikrolity. Jest to oczywiste fałszerstwo. W materiale kopalnym z górnego paleolitu (45–13 tys. lat temu), czyli z epoki kromaniończyka, nie znajdujemy ani harpunów, ani innych narzędzi kościanych z zainstalowanymi mikrolitami. Mikrolity zainstalowane na narzędziach kościanych pojawiają się dopiero w holocenie.

Dla wątpliwej teorii przypisującej rozum, mowę i samo-świadomość kromaniończykom, nauka poszukuje dowodów – a jak ich nie znajduje – to tworzy mistyfikacje. Podobnie jest z grotami strzał i oszczepów, odzieżą, fujarkami, kalendarzem księżycowym sprzed 15 tys. lat, gwiazdozbiorem Oriona sprzed 33 tys. lat, i szałasami z kości mamuta, których kromaniończycy nie znali.

„Neandertalska fujarka” sprzed 43 000 lat znajduje się na Wikipedii pod hasłem Divje Babe flute. Wikipedia informuje, że „fujarka” znajduje się w National Museum of Slovenia. Prehistorical flute from Divje Babe archeological site, Slovenia. Held by Slovenian National Museum, Ljubljana.

Zdziwił by się zdziwił neandertal stary, jakie o nim piszą bzdury i koszmary. public domain  Author: Sl-Ziga

Dlaczego kromaniończycy wytłukli neandertalczyków? Dla wątpliwej teorii przypisującej rozum, mowę i samo-świadomość kromaniończykom, nauka poszukuje dowodów – a jak ich nie znajduje – to tworzy mistyfikacje i mity w rodzju „najstarszego na świecie wyobrażenia gwiazdozbioru Oriona, sprzed 33 tys. lat” (propagowanego przez naukę), i „najstarszego na świecie kromaniońskiego kalendarza sprzed 15 000 lat”. Podobnie jest z grotami strzał i oszczepów, odzieżą, fujarkami i szałasami z kości mamuta – których kromaniończycy nie znali.

Ponieważ dr Michael Rappenglueck z Uniwersytetu w Monachium błędnie i monopolistycznie interpretuje (propagowane przez naukę), kromaniońskie znaki w jaskiniach, oraz na płytkach z kła mamuta (okres 37–13 tys. lat temu), Księżycowa Hipoteza podjęła się konkurencyjnego i darmowego tłumaczenia kromaniońskich znaków. Uwaga! Tylko dla uniwersytetów amerykańskich, polskich, oraz dla Archeowieści.

Wyniki badań mogą być dobre, a wnioski – mało inteligentne. Jak choćby bzdura propagowana przez Discovery News, April 20, 2011, że neandertalczycy wierzyli w życie pozagrobowe. Wnioski z badań archeologicznych dopasowywane są często do wątpliwej teorii, która mówi, że neandertalczycy (i inne hominidy aż do 1,3 mln lat temu), posiadali samo-świadomość. Wówczas nikogo nie dziwi, że pitekantropy pływały na tratwach z Afryki, przez Cieśninę Gibraltarską, do Hiszpanii 1,3 mln lat temu; że neandertalczycy posiadali duszę i grali na fujarkach. Jeśli datę powstania samo-świadomości przesuniemy na australopiteków, to okaże się niebawem, że potrafiły płakać i śpiewać pod dyktando czarownika.

Amerykański archeolog, Ralph Solecki, znalazł w jaskini Shanidar 9 szkieletów neandertalczyków. W swej książce pt. Shanidar – The First Flower People, pisze: „Śmierć nastąpiła mniej więcej 60 tysięcy lat temu […] jednak świadectwo obecności kwiatów w grobie przyliża do nas duchowo neandertalczyków bardziej, niż kiedykolwiek podejrzewaliśmy. Skojarzenie kwiatów z neandetralczykiem nadaje nowy wymiar naszej wiedzy o nim, ukazując, że miał on duszę”.

Oto piękny, naukowy absurd: 44 tysiące lat temu neandertalczycy mogli nosić pióropusze dla ozdoby! O takim odkryciu naukowym poinformował New Scientist 21 lutego 2011 r.  Być może jednak mylimy się, że to absurd. Być może pióropusze neandertalczyków służyły im do polowania na lwy. Przecież mogło być tak: – neandetral nakładał pióropusz na głowę i siedział cicho w wysokiej trawie – udając bażanta. Kiedy lew podszedł już blisko, chcąc przekonać się czy rzeczywiście jest to bażant – neandertal rzucał się nagle na lwa i walił go pięściakiem w łeb. Prosto między ślepia. Lew padał nieżywy. Gotowy do konsumpcji. Neandertal brał lwa za ogon, ciągnął do jaskini i opowiadał wszystkim, w jaki to sposób – przy pomocy pióropusza – zrobił lwa w konia.

Oprawa Noza Turcja

Polowanie, łuki

Łuki

Mit oszczepu sprzed 400 000 lat, propagowany przez naukę.

.

Na Archeowieściach możemy od niedawna wyczytać kolejny mit o wyginięciu neandertalczyków, którzy wymarli tym razem dlatego, ponieważ biegali… gorzej od nas!

Gorsza zdolność do biegania naszych wymarłych krewniaków może nawet tłumaczyć, dlaczego oni wyginęli, a nasi przodkowie – nie. A wszystko przez ścięgno Achillesa – czytamy w serwisie „New Scientist”.

Poprzednie mity o wyginięciu neandertalczyków to: – „powszechny wśród nich kanibalizm”, „nieprzystosowanie do środowiska”, „choroba”, „zmiana klimatu”, „wulkany na Kaukazie”.

Nasze słuszne wyjaśnienie: neandertalczycy wyginęli. ok. 28 tys. lat temu, czyli ok. 15 tys. lat po pojawieniu się kromaniończyków. Wyginęli najprawdopodobniej w wyniku permanentnych walk z kromaniończykami, ponieważ żyli na tych samych terenach, walczyli o te same jaskinie i siłą rzeczy musieli być w stosunku do siebie niezwykle konkurencyjni. Gdy dwa gatunki zajmują jedną niszę, to jeden wypiera drugi. Tego rodzaju zasada konkurencyjnego wypierania, zwana jest zasadą Gauzego. W końcu jeden gatunek zaczyna przegrywać i albo zmienia niszę, albo wymiera.

W tym samym atrykule znajdujemy kolejny, tym razem przepiękny, mit: – „Homo sapiens żyli początkowo na gorących, suchych i odkrytych afrykańskich sawannach. Polowali tam, ścigając na długie dystanse duże zwierzęta”.

W serwisie „New Scientist” czytamy: „H. sapiens lived on hot, dry African grasslands, where they hunted by pursuing large animals over long distances until they collapsed from heat exhaustion”.

Rzeczywiście genialny sposób na upolowanie całego stada koni: należy gonić te zwierzęta dotąd, aż padną ze zmęczenia!! „New Scientist” wciska tu czytelnikowi oczywistą nadinterpretację, że Homo sapiens gonili na długi dystans duże zwierzęta (np. konie, zebry albo antylopy), aż te, po długiej pogoni, padały ze zmęczenia w upale! Trudno w tym miejscu zorientować się, czy serwis „New Scientist” reprezentuje naukę, czy kabaret.

W rzeczywistości nic takiego nie mogło mieć miejsca. Hominidy nie były w stanie dogonić dużych zwierząt. Otóż wszystkie hominidy, od Homo habilis aż do kromaniończyka, żywiły się głównie padliną i mięsem zwierząt upolowanych przez drapieżniki. Dopiero kromaniończyk z całą pewnością polował na dużą zwierzynę łowną, na co wskazują sztylety i harpuny kościane, które były trzymane w dłoni. Wszystkie przedkromaniońskie pięściaki–nacinaki hominidów nie służyły do polowania na duże zwierzęta, lecz do rozcinania skóry padłego najczęściej zwierzęcia, po to aby dostać się do mięsa. Neandertalczyk także nie polował ze swoim pięściakiem na dużą zwierzynę. Aby zdobyć mięso – węszył głównie za padliną.

Kromaniończycy polowali na wieloryby? NOVA twierdzi, że tak. Taki właśnie piękny i absurdalny mit zamieszcza na swej stronie. NOVA: Harpun z poroża był używany do polowania na duże zwierzęta morskie. Górno paleolityczne kultury w Europie (czyli kromaniończycy, J.K), między 20 000 a 10 000 lat temu polowały na foki i wieloryby (…).

NOVA: Antler Harpoon This artifact was used for hunting large marine animals. Upper Paleolithic cultures in Europe between 20,000 and 10,000 years ago hunted seals, whales (…).

A więc kromaniończycy musieli mieć jakieś odpowiednio wielkie łodzie do połowu tych wielorybów. Przecież z brzegu ich nie łowili… Nauka to, czy cyrk?

Mit o szałasach sprzed 400 000 lat – propagowany przez naukę.

Wyjątkowo naiwnym i karkołomnym absurdem (popieranym przez naukę), jest mit o kromaniońskich „szałasach z kości mamuta”. Wikipedia (ang.) podaje, że na Ukrainie odkopano kilka szałasów z mamucich kości. In Mezhirich village in Ukraine, several huts built from mammoth bones possibly representing semi-permanent hunting camps have been unearthed.

Wikipedia propaguje nonsensy o kromaniońskich „konstrukcjach mieszkalnych”. Wikipedia propaguje nonsensy o kromaniończykach: „Kultura solutrejska. Kultura ta rozwijała się w okresie między 21 a 18 tys lat temu. Konstrukcje mieszkalne wznoszone były przy użyciu kamienia o czym świadczy stanowisko Fressiqnes departament Dordogne we Francji na stanowisku tym poświadczone jest także obecność kamiennych bruków”.

Otóż kromaniończycy nie wznosili „konstrukcji mieszkalnych” ani przy użyciu kamienia, ani czegokolwiek. Nie wytwarzali także „kamiennych bruków”.

A może się mylimy? Może te gładkie, mamucie kości były klejone superklejem z epoki kamienia? Archeowieści donoszą wszak, że prehistoryczni mieszkańcy Afryki Południowej już 70 tys. lat temu wytwarzali rewelacyjny naturalny klej. „Tym samym klej stał się kolejnym obok dawnej biżuterii dowodem na to, że już co najmniej 70 tys. lat temu Homo sapiens potrafili myśleć abstrakcyjnie”. – Piszą z entuzjazmem Archeowieści.

Teraz wiemy, że 70 tys. lat temu „Homo sapiens” nie mieli innych zmartwień, poza pagnieniem zdobycia… kleju. Klej był głównym celem „ludzi” sprzed 70 tys. lat! Badania przeprowadzone przez Księżycową Hipotezę ustaliły, że ten super-klej (wymyślony przez archeologów), w rzeczywistości jest… archeologicznym kitem, wciskanym społeczeństwu przez National Geographic, October 28, 2010.

Dla wątpliwej teorii przypisującej rozum i samo-świadomość hominidom sprzed 1,3 mln lat, nauka poszukuje dowodów – a jak ich nie znajduje – to tworzy mistyfikacje i mity w rodzju „super–kleju” sprzed 70 tys. lat.

Muzeum Archeologiczne w Krakowie także dało się nabrać na szałasy zbudowane z kości mamuta, i pisze na swej stronie: Z kolei przy ul. Spadzistej (w Krakowie, pod Kopcem Kościuszki) natrafiono na kilka obozowisk gómopaleolitycznych myśliwych, z pozostałościami po szałasach zbudowanych z kości mamuta, datowanych na 23 000 lat temu”. Żródło: Muzeum Archeologiczne w Krakowie

.

STAROŻYTNE KAMIENIOŁOMY EGIPSKIE, KTÓRYCH NIGDY NIE BYŁO

Kolejny mit, jaki znajdujemy na Archeowieściach, dotyczy „kamieniołomów” obok najstarszej piramidy świata. Na Archeowieściach czytamy: „Polscy archeolodzy odkryli w Egipcie kamieniołomy budowniczych najstarszej piramidy świata – schodkowej piramidy faraona Dżesera (XXVII stulecie p.n.e.). Pracami Polaków kierował prof. Karol Myśliwiec z Instytutu Kultur Śródziemnomorskich i Orientalnych PAN”.

Otóż prof. Karol Myśliwiec nie odkrył „kamieniołomów”, tylko wielkie zniwelowania terenu skalnego, nieco podobnego do gigantycznego zniwelowania obok piramidy Chefrena w Gizie. Kamieniołomów w starożytnym Egipcie nie było. Mit o kamieniołomach bierze się z powszechnie panującej, błędnej teorii mówiącej, że piramidy egipskie zostały „zbudowane”, co jest nieprawdą. Następnie do teorii dobudowuje się „na siłę” konieczność istnienia kamieniołomów. Skoro piramidy zostały „wzniesione” z bloków skalnych, to muszą pozostać po tak gigantycznej ilości pozyskanego materiału skalnego, zużytego do ich budowy, jakieś odpowiednio wielkie kamieniołomy – a tymczasem niczego podobnego nie znajdujemy.

Nieżyjąca już prof. Jadwiga Lipińska, w poszukiwaniu starożytnych, egipskich kamieniołomów posunęła się wręcz do fałszerstwa, przedstawiając w swojej książce Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 56. schemat kamieniołomów, jakich nie ma w całym starożytnym Egipcie.

Prof. Jadwiga Lipińska pisze: „Schemat wyłamywania bloków w kamieniołomach. Ślady całkowicie planowej eksploatacji znormalizowanych prostopadłościennych bloków średnio twardego wapienia napotykamy w Giza, pomiędzy piramidami Cheopsa i Chefrena. Poszczególne bloki rozdzielano, wykuwając miedzianymi nadzędziami prostopadłą do uwarstwienia skały sieć odpowiednio głębokich kanałów; następnie – wzdłuż naturalnego uwarstwienia ze znaczną dokładnością odrywano klinami blok od podłoża”. (il. 26). Prof. dr hab. Jadwiga Lipińska i Wiesław Koziński, Cywilizacja miedzi i kamienia, PWN, Warszawa 1977, s. 56.  Prof. Jadwiga Lipińska przedstawia tu schemat kamieniołomów, jakich nie ma w całym w Egipcie, w okresie Starego Państwa.

Dla błędnej teorii mówiącej, że piramidy zostały „zbudowane z bloków skalnych”, nauka poszukuje uzasadnienia w postaci kamieniołomów, z których wyłamywano bloki – a jak ich nie znajduje – to tworzy mistyfikacje, a nawet fałszerstwa.

Piramida Chefrena po prawej stronie, po lewej – Piramida Cheopsa. Nie są to kamieniołomy, z których pozyskiwano rzekome bloki skalne na budowę piramidy, jak to opisuje powyżej prof. Jadwiga Lipińska, lecz systematyczna niwelacja terenu skalnego przerwana ok. 2500 lat p.n.e. Pryzmy widoczne na pierwszym planie ujawniają sposób, w jaki niwelowano teren. Podobne pryzmy skalne znajdują się w Ramesseum w Egipcie, Pisac w Peru, na Sycylii i wielu innych miejscach.  Creative Commons Autor: future15pic

.

Reklamy

Informacje o Jerzy Kijewski

Anthropology, Archaeology, New York Born: May 16 1950 in Poland jerzy.kijewski@gmail.com
Ten wpis został opublikowany w kategorii Archeologia, Kontrowersje, Prehistoria i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s